Dodano: 07.03.15 - 11:47 | Dział: W kręgu wydarzeń

Obiecanki czy konkret

Albo program Andrzeja Dudy, albo dalej rola półkolonii i dostarczyciela dużej ilości kapitału transferowanego za granicę


Dziennikarz i prowadzący program Ekonomia - Raport w TV Republika B. Marczuk na łamach gazety Rzeczpospolita ubolewa, Ĺźe program Dudy kosztowałby miliardy. Problem w tym, Ĺźe brak alternatywy dla programu kandydata na prezydenta A. Dudy będzie nas kosztował setki mld zł i będzie gwarantował nadal Polsce status półkolonii i dostarczyciela duĹźej ilości kapitału oraz duĹźego rynku zbytu głównie dla niemieckich towarĂłw. Według red. B.Marczuka „niedobrze brzmią propozycje programowe Dudy, muszą budzić one niepokĂłj u kaĹźdego kto, choć trochę wie, jak wyglądają finanse państwa”. Zwłaszcza niepokoi go obietnica powrotu do poprzedniego niĹźszego wieku emerytalnego, bowiem kosztowałoby to w latach 2015-2020 budĹźet 45mld zł i trzeba by te pieniądze znaleźć w kasie państwa.

Ten rachunek nie jest aż taki prosty, bo i przy wydłużonym do 67 lat wieku emerytalnym, co roku trzeba znaleźć dla FUS-u blisko 50 mld zł. I tak będzie tylko gorzej nawet jak ten wiek emerytalny PO-PSL podniosą do 71 lat. Podobnie jak obecny rząd kwestionuje on też możliwość podniesienia kwoty wolnej od podatku, bo to kosztowałoby jednorazowo 12-14 mld zł, a przez całą kadencję prezydenta A. Dudy aż 60 mld zł. Twierdzi, że nie da się podnieść tej kwoty z dnia na dzień, bez znalezienia w budżecie oszczędności. Oczywiście, że się da i nawet wypada być nieco lepszym od Kambodży czy afrykańskiego Burundi. Te 11-12 mld zł nie zniknęłoby przecież z obiegu gospodarczego, a wróciłoby ze zdwojonym efektem, nie tylko w formie zakupów i krajowej konsumpcji, ale również w postaci dochodów podatkowych z VAT-u i akcyzy.

Obawia się rĂłwnieĹź Sz.P. redaktor o postulat wypłaty 500zł/m dla dzieci niezamoĹźnych rodzin oraz dla rodzin wielodzietnych i zamartwia się, Ĺźe kosztowałoby to polskie państwo aĹź 21 mld zł rocznie. Tyle tylko, Ĺźe te pieniądze nie byłyby wytransferowane do bankowych central w Rzymie, Madrycie, Lizbonie czy Berlinie, a raczej posłuĹźyłyby krajowej koniunkturze. RĂłwnie mało realistycznie ocenia dziennikarz postulat A. Dudy zapewnienia dostępu polskich dzieci do żłobkĂłw i przedszkoli, bo to kosztowałoby rocznie ok. 4 mld zł, a nie ma podobno z czego brać, sam zaś kandydat na prezydenta nie mĂłwi w jaki sposĂłb znaleźć oszczędności, by te słuszne cele zrealizować. Na koniec red. B. Marczuk stawia kandydatowi na prezydenta A.Dudzie najmocniejszy zarzut, Ĺźe „łatwo jest budzić nadzieje, łatwo rozdawać wirtualne pieniądze, o wiele trudniej powiedzieć później, Ĺźe nie ma ich skąd wziąć”. Stara to śpiewka, odwieczna dewiza prof. L. Balcerowicza i neoliberałów. Jest skąd wziąć i to całkiem sporo pieniędzy, pod warunkiem, Ĺźe będzie dobry gospodarz, a nie sprzedawczyki, dyletanci i utracjusze. Pytanie brzmi tylko czy te pieniądze mają trafić w polskie ręce, do polskich przedsiębiorcĂłw i polskich rodzin, czy mają słuĹźyć naszemu rozwojowi, czy teĹź tak jak dotychczas mają trafić w obce ręce.

A gdzie jest ta upragniona kasa? Tylko w latach 2006-2014 oficjalny zysk netto sektora bankowego w Polsce wyniósł ponad 100 mld zł, z czego blisko 50 mld zł zostało wytransferowane za granicę. Coroczny transfer zysków zagranicznych firm i banków oraz instytucji finansowych w Polsce to ok. 70 mld zł, roczny koszt obsługi długu publicznego to ok. 40 mld zł. Według raportu GFI Polska jest w niechlubnej czołówce najbardziej drenowanych państw na świecie, zajmując 18 miejsce. W latach 2002-2011 z naszego kraju wyprowadzono ok. 50 mld dol. co stanowi najgorszy wynik w całej UE. Lepiej na tle Polski wypadają nawet takie kraje jak Wietnam, Etiopia, Pakistan czy Seszele.

Upust finansowej krwi na przestrzeni ostatnich 15 lat Polsce i polskim podatnikom moĹźna łącznie szacować na blisko 500 mld zł. Niewątpliwie starczyłoby i dla emerytĂłw i dla przedszkolakĂłw. Dobry oszczędny gospodarz, a takim moĹźe być właśnie A.Duda pewnie zaoszczędziłby „drobne” 7mld zł nie kupując ani Pendolino, ani DreamlinerĂłw. Niewykluczone, Ĺźe jego doradcy nie dopuściliby do tego by ponad 20 mld zł spółka SP zainwestowała w połowę kopalni miedzi w Chile, ale by zbudowała ją w kraju, moĹźe zaoszczędziłby ok. 3 mld zł nie inwestując w poszukiwanie gazu w Libii, gdzie toczy się wojna domowa. Tylko ukracając przemyt towarĂłw akcyzowych i nielegalne zyski z hazardu o-line moĹźna by zaoszczędzić corocznie blisko 10mld zł przeznaczając to na biedne dzieci lub rodziny wielodzietne. Gdyby tylko lepiej gospodarować mieniem publicznym, ograniczyć kilkusettysięczną armię biurokratĂłw, ktĂłra kosztuje nas corocznie blisko 20mld zł, zablokować nagminne ustawianie przetargĂłw, problemem nie byłoby podniesienie najniĹźszej w Europie kwoty wolnej od podatku.

Gdyby obecna władza nie budowała najdroższych na świecie autostrad czy stadionów uzbierałoby się na program mieszkaniowy dla młodych bez problemu. Więc gdy ktoś pyta Andrzeja Dudę skąd wziąć pieniądze, by dotrzymać deklaracji złożonych w czasie kampanii prezydenckiej, A. Duda słusznie odpowiada, że najpierw trzeba zatkać dziury w dziurawym jak sito polskim dzbanie z pieniędzmi, by nie wyciekały w takiej skali na zewnątrz, jak dotychczas, następnie trzeba dokonać w Polsce ponownego uprzemysłowienia czyli zbudować nowe fabryki, a nie tylko je sprzedawać, trzeba dokonać repolonizacji sektora bankowego i wreszcie zacząć godziwie płacić Polakom, a przede wszystkim stworzyć miejsca pracy dla młodych Polaków. Wtedy program Dudy nie będzie kosztować miliardy tylko da wreszcie Polakom te miliardy zarobić.

Niewątpliwie w większości są to obowiązki nowego rządu, a nie prezydenta, ale przykład zawsze idzie z góry i właśnie A. Duda ma szanse zacząć tę dobrą passę.

Zapraszamy na profil Stefczyk.info na Facebooku!



Janusz Szewczak
Główny Ekonomista SKOK
Artykuł ukazał się wPolityce