Niedziela 16 Sierpnia 2026r. - 228 dz. roku,  Imieniny: Joachima, Nory, Stefana

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 12.03.07 - 13:29     Czytano: [1921]

Dział: Prosto z mostu

Łaska Pańska

Niedawno rozdano kolejne „Oscary”. Nie chcę jednak pisać o filmach, ktĂłre nagrody otrzymały, a o dwĂłch ktĂłrych tych wyróşnień pozbawiono. Z roku na rok bowiem nagradza się coraz gorsze gnioty promujące relatywizm moralny, dewiacje seksualne, negację religii i rodziny. I o nich piszą wszyscy.

Jednym z filmĂłw, ktĂłre miały szansę zaistnieć w tegorocznym wyścigu po statuetkę był „Apocalypto”, film zrealizowany przez Mel’a Gibson’a. Powody, dla ktĂłrych stało się inaczej są niestety zupełnie pozamerytoryczne i to po raz kolejny pokazuje dobitnie kto kieruje doborem tytułów do nagrĂłd. Gibson podpadł juĹź wcześniej stworzeniem dzieła wybitnego, jakim bez wątpienia była „Pasja”. Jednak o tamtym obrazie głośno było zanim pojawił się w kinach i nie moĹźna go było zlekcewaĹźyć czy po prostu zamilczeć. Film obejrzały miliony widzĂłw na całym świecie i pomimo negatywnej kampanii budowanej zawzięcie przez jego przeciwnikĂłw obraz zachwycił i zapadł w pamięci widzĂłw na długo. Kolejne przedsięwzięcie Gibson’a miało wszelkie szanse powtĂłrzyć ten sukces, dlatego ci ktĂłrzy nie wybaczają nigdy, zrobili wszystko aby tak się nie stało. Pod idiotycznym pretekstem, nieprzemyślanego skądinąd zachowania reĹźysera, rozkręcono wokół niego nagonkę pod jakĹźe popularnym hasłem antysemityzmu. W efekcie film nie otrzymał moĹźliwości wygrania z całą resztą politycznie poprawnej szmiry, jaką epatowały się światowej sławy „kreatorzy faktĂłw”. Film, ukazujący upadek cywilizacji nie chronionej uniwersalnymi i niezmiennymi wartościami, nie mĂłgł stanąć w szranki z miałkimi produktami „twĂłrcĂłw” propagujących cywilizację śmierci. PośrĂłd reklam dewiacji i bylejakości nie miał prawa zaistnieć obraz pokazujący nadzieję i moĹźliwość przetrwania cywilizacji opartej na trwałych wartościach. Ponadto sam Gibson, promujący swoją postawą na co dzień przywiązanie do owych wartości, do wiary w Boga, umiłowania rodziny, właściwego wychowania dzieci, nie jest osobą mile widzianą w owych kręgach. I to bez przypinanej na siłę łatki antysemity.

Dlatego, tym bardziej ucieszył mnie film wyemitowany w ostatnią sobotę, w TVP, po głównym wydaniu „Wiadomości”, a więc w porze największej oglądalności. „Byliśmy Ĺźołnierzami”, z udziałem Mel’a Gibson’a właśnie, w roli głównej. Film o wojnie toczonej bez większego efektu przez Ĺźołnierzy amerykańskich w odległym Wietnamie. Film, moim zdaniem dobry, bo ukazujący obok okrucieństwa i bezsensu walki, Ĺźe pewne podstawowe wartości nie przemijają i nie poddają się politycznym, chwilowym naciskom. Miłość małżeńska, spełniająca poza wszystkim innym, rolę inkubatora dla rozwoju potomstwa, wychowania go w tradycji i wierze. Bezgraniczne oddanie własnej OjczyĹşnie i Rodzinie. Główny bohater modlący się wspĂłlnie z dziećmi przed snem, to widok, ktĂłrego tak bardzo dzisiaj brakuje w filmach, niezaleĹźnie przez ktĂłry salon finansowanych. DowĂłdca oddający losy swoje i swoich podkomendnych Bogu przed bitwą, a później modlący się w przerwie walk za ich dusze, to w dzisiejszym zlaicyzowanym i ateistycznym świecie widok rzadki. Ale właśnie z tym większą mocą ukazujący, jak daleko juĹź zdołaliśmy odejść od korzeni. Nie brak oczywiście w filmie wtrętĂłw politycznie poprawnych, wskazujących na ekumeniczną rĂłwność róşnorodnych religii i ras, ale na tle całości wydaje się to po prostu obowiązkowym mytem, jakim Ăłw obraz obłoĹźono.

Film pokazano w pierwszy weekend po odejściu dotychczasowego prezesa TVP i doprawdy nie wiem czy jest to zwykły przypadek, czy teĹź wcześniej nie pasował do ramĂłwki (film nie prezes). NiezaleĹźnie jednak od powodĂłw, dla ktĂłrych pojawił się na ekranach teraz, wymusił z pewnością zastanowienie się nad wojną jako taką. A juĹź zwłaszcza nad wojną toczoną z dala od własnego kraju, z narodem, ktĂłry czynnie nie zaatakował rubieĹźy państwa wysyłającego na nią własnych Ĺźołnierzy. Ten film zmusza do zadumy nad celowością wojny nie będącej wojną obronną. W świetle udziału polskich Ĺźołnierzy w nie naszej wojnie, w przyjaznym nam do niedawna Iraku, czy w kolejnej, nie mającej najmniejszych szans na wygranie wojnie w Afganistanie. To przeraĹźające, Ĺźe rząd, ktĂłrego członkowie w przedwyborczych obietnicach dawali nadzieję na powrĂłt PolakĂłw do kraju, wysyła na fronty kolejne kontyngenty. Tam nie ma Ĺźadnej „misji pokojowej” czy „stabilizacyjnej”, tam trwa regularna walka z najeĹşdĹşcą. I jest to walka skazana na niepowodzenie, bo prowadzona przez ludzi walczących o przetrwanie narodu. Dla nich jest to walka obronna i jako taka, w ich świadomości i przekonaniu – jedynie słuszna. Historia wojen pokazuje, Ĺźe pomimo przewagi militarnej nie jest łatwo pokonać narĂłd walczący o przetrwanie. Często jest to wręcz niemoĹźliwe. Ĺťołnierz polski stojący po stronie agresora szermującego hasłami walki z terroryzmem, dla tamtych narodĂłw sam staje się terrorystą i to jest naprawdę smutne. Doskonale rozumieli to politycy przed ostatnimi wyborami lecz niestety polityka międzynarodowa po raz kolejny wzięła gĂłrę nad polityką wobec własnego społeczeństwa. Dziś nie tylko nie wycofujemy własnych wojsk, ale wysyłamy kolejne. Dobrze, Ĺźe nie mĂłwi się juĹź o mających z tego płynąć korzyściach dla polskiej gospodarki, bo taka argumentacja jest Ĺźenująca i lepsza juĹź chyba ta, ktĂłra odwołuje się do zobowiązań. Przykre to dla mnie, wychowanego w duchu szacunku dla innych nacji i dumy z obronnych tradycji polskiego oręża. Do niedawna w historii polskiej wojskowości był tylko jeden przypadek, odległy zresztą, udziału naszego Ĺźołnierza w wojnie najemnej. I to jest juĹź nieaktualne, niestety. Poprzedni prezydent wysłał na wojnę polskie wojska nie pytając o to nikogo. Jego zwolennicy słowem się wĂłwczas nie zająknęli. Dzisiaj, nawołując obecne władze do wycofania polskich wojsk z pełnym cynizmem politycznym, śmieją się pewnie w duchu do rozpuku z kolejnych posunięć rządu. I jest to chichot historii! Jednak niezaleĹźnie od intencji w wypowiedziach przeciwnikĂłw politycznych, najwyĹźsza pora posłuchać Narodu, ktĂłry coraz wyraĹşniej nie popiera tego współudziału w hańbie.

A łaska Pańska na pstrym koniu jeĹşdzi. Najlepszym tego przykładem aktualna pozycja prezydenta Bush’a, ktĂłrego dni politycznej chwały wydają się być policzone. Współtworzona przez obce państwo polityka zagraniczna USA doprowadziła do gigantycznych w porĂłwnaniu z polskimi, strat ludzkich w Iraku. Na tyle licznych, Ĺźe Bush postanowił wysłać tam kolejnych kilkadziesiąt tysięcy Ĺźołnierzy. A tam kaĹźdego dnia wybuchają miny i samochody – pułapki. I tak juĹź będzie do czasu, kiedy ostatni Ĺźołnierz nie opuści okupowanej ziemi. Ta wojna juĹź jest przegrana. Zresztą była taką od chwili, w ktĂłrej zdecydowano się szukać na irackiej ziemi broni masowej zagłady, ktĂłrej nigdy tam nie było. A właściwie jeszcze wcześniej, kiedy Donald Rumsfeld odwiedzając z przyjacielską wizytą Husajna w Iraku ściskał jego dłoń. Tą samą dłonią wskazywał, jako Sekretarz Obrony, kilkanaście lat później irackie cele amerykańskim dowĂłdcom. Na długo przed tym, zanim postanowiono stworzyć mit Al Kaidy, spowijającej swą pajęczyną cały świat. I jej przywĂłdcĂłw, szkolonych wcześniej w brytyjskich i amerykańskich ośrodkach, zagrzebanych w irackich piaskach lub afgańskich jaskiniach, oznaczonych numerami absurdalnej talii kart tarota lub innej kabały.

11 września miał stać się nowym Pearl Harbor i dla wielu AmerykanĂłw stał się nim rzeczywiście. Dzisiaj, po pięciu latach jakie minęły od tamtego dramatu, coraz więcej osĂłb dostrzega zaniedbania administracji Bush’a, ktĂłre do niego doprowadziły. Spora grupa ludzi zarzuca tej administracji wręcz czynny udział w przygotowaniach i realizacji zamachĂłw w świetle pojawiających się coraz liczniej faktĂłw, zarĂłwno sprzed jak i z okresu po tych wydarzeniach. Nie ulega wątpliwości, Ĺźe ci ktĂłrzy Bush’a wpuścili w całą tę kabałę, spisali go juĹź na straty, a nowa rozgrywka pomału się rozkręca. Widać to choćby po tym, Ĺźe mające go uwiarygodnić przedsięwzięcia, kosztujące miliony dolarĂłw, przestają juĹź być potrzebne. Zakładane cele osiągnięto, a podręczniki historii piszą wygrani.

I tak doszliśmy do drugiego z filmĂłw, ktĂłry nie zdobył nagrody w tym roku. „Lot 93”. Będąc przekonanym, Ĺźe nie ma w nim ĹşdĹşbła prawdy, nie chciałem go nawet oglądać. Ale ciekawość wzięła gĂłrę. Postanowiłem przekonać się osobiście, jaką bajkę zaserwowano Amerykanom i reszcie bezkrytycznie przyjmującej hollywood’zkie brednie widowni. Instynkt podpowiadał właściwie. Podobnego gniota nie widziałem juĹź dawno. I nie dziwię się, Ĺźe nie wygrał niczego, bo poza politycznymi powodami, trzeba by niezwykłego kunsztu Ĺźeby obronić decyzję o jakiejkolwiek statuetce. Dopiero na przykładzie tego filmu zauwaĹźyć moĹźna, Ĺźe teza o kierowaniu zamachami przez brodacza z jaskiń Afganistanu jest po prostu Ĺźałosna. Ktokolwiek miał coś wspĂłlnego z lotnictwem czy wojskiem, ten zauwaĹźył jak naciągano fakty dla uwiarygodnienia tezy o niemoĹźności zareagowania wszelkich słuĹźb na rozgrywający się dramat. NiektĂłre sceny w filmie są, mimo powagi tematu, wręcz komiczne. Kontrolerzy ruchu lotniczego to banda nieudacznikĂłw, ktĂłrych sytuacja przerosła, a wojskowi dowĂłdcy powinni palnąć sobie w łeb jeden po drugim, juĹź w połowie filmu. Mam nadzieję, Ĺźe kiedyś wrĂłcę jeszcze do tematu, bo jest to naprawdę wspaniały przykład prĂłby ogłupienia setek tysięcy, a moĹźe milionĂłw ludzi produkcją firmowaną, nie bez powodu pewnie, nazwiskami twĂłrcĂłw, ktĂłrzy chyba sami poprosili wysokie jury o przemilczenie swego dzieła.

Na przykładzie obu tych filmĂłw, ktĂłrych nie nagrodzono w tym roku, dochodzę do wniosku, Ĺźe jest bardzo Ĺşle, ale na całe szczęście, jeszcze nie tragicznie. Zresztą, poza wszystkim innym, „Oscary” wcale nie muszą nas tak bardzo absorbować. Z największą przyjemnością obejrzałbym wreszcie porządny polski film i Ĺźyczyłbym wszystkim abyśmy mieli tyle dobrych rodzimych obrazĂłw kinowych, Ĺźeby wybĂłr mĂłgł być i trudny i trafny jednocześnie. A przecieĹź film polski rĂłwnieĹź ma swoją prestiĹźową nagrodę, jaką od 1956 roku jest przyznawana przez czytelnikĂłw miesięcznika „Film” – „Złota (nomen omen) Kaczka”.

Sławomir M. Kozak

Wersja do druku

• Strona główna
• Powitanie
• Napisz artykuł
• Redakcja
• Działy
• Bannery Kworum
• Współpraca
• Linki
• Kontakt