Raj dla agentĂłw

Szanowni Państwo!

Mamy dwóch odwiecznych potężnych wrogów-sąsiadów. Nic zatem dziwnego, że kraj nasz wypełniony jest po brzegi ich agentami działającymi na naszą zgubę. Tak się złożyło, że Polacy wybierali (kiedy można było wybierać) demokrację, a Niemcy i Rosjanie woleli w tym czasie dyktatury. Demokracja bowiem dobra była na żyznych ziemiach, które można było ciężką pracą przetwarzać w krainę mlekiem i miodem płynącą. Narody nastawione ekspansywnie przedkładają grabież nad orkę. Taki cel łatwiej jest osiągnąć poprzez dyktaturę niż demokrację. Nie bez powodu w armii wykonuje się rozkazy bez dyskusji, a decyzje nie zapadają większością głosów.

Nasi wrogowie nawet nie muszą knuć potajemnie. Przyjaźń rosyjsko-niemiecka nie prĂłbuje zbytnio się ukrywać. Jedynie Polska, jak zwykle, stoi na drodze jej zacieśnienia. Wybieranie „mniejszego zła”, czyli opowiadanie się po stronie jednego z wrogĂłw jest zdradą stanu, ktĂłrej dopuszczają się łapĂłwkarze na najwyĹźszych stanowiskach. Ruscy agenci ślą wiernopoddańcze listy do cara Putina w imieniu Narodu Polskiego. Premier bierze kasę od NiemcĂłw i bezkarne obwieszcza, Ĺźe polskość to nienormalność. I co? I nic! A moĹźe pĂłjdĹşmy na wybory 25 maja i zrĂłbmy małą wyrwę w tym układzie zamkniętym?



Pozdrawiam do następnej soboty
Małgorzata Todd
www.mtodd.pl
Lub http://sklep.mtodd.pl





20/2014 (151)


Teatrzyk Zielony Śledź
ma zaszczyt przedstawić sztukę pt.


IV RozbiĂłr?



Występują: Wańka i Fritz.


Wańka – O co tu chodzi z tym „przeciekiem” o finansowaniu Donka przez wasz rząd?

Fritz – Zwykły sprawdzian. Głównie chodzi o to ile Polacy są w stanie zaakceptować.

Wańka – Sądząc po Smoleńsku ich tolerancyjność jest bezgraniczna. Ja myślę, Ĺźe tu chodzi rĂłwnieĹź o sprawdzenie jak silnie sam Donek jest umocowany.

Fritz – To akurat, dla nas bez znaczenia. Takich jak on mamy na pęczki i tylko przebierają nóşkami, Ĺźeby wskoczyć na jego miejsce. A co tam na froncie poparcia dla Putina?

Wańka – Zgodnie z uzgodnieniami. „Profesory” ślą listy wiernopoddańcze w imieniu narodu.

Fritz – Masz na myśli takich „profesorĂłw” jak ten przez nas sponsorowany?

Wańka – Nie wchodzimy wam w paradę. Nasi są „prawdziwi”.

Fritz – To dobrze. PĂłki my będziemy straszyć ruskimi, a wy faszystami nic się nie zmieni.

Wańka – I o to właśnie chodzi. Za pabiedu!

Fritz – FĂźr den Sieg!

KURTYNA





MARGARET TODD

Odcinek 51

♣

– Jak Ĺźona się czuje? – spytała pani Hanka, stawiając przed radcą Ĺťarskim filiĹźankę z kawą.
– Dobrze. To znaczy na tyle dobrze, na ile moĹźe czuć się osoba przewlekle chora.
– O, nie wiedziałam. MoĹźe nie powinnam poruszać tego tematu?
– Wszyscy jesteśmy nosicielami śmiertelnej choroby – Andrzej Ĺťarski, swoim zwyczajem,
prĂłbował obrĂłcić w Ĺźart niewesołe myśli. – Pięknie pani dziś wygląda – dodał bez
związku.
– Dziękuję – udała, Ĺźe przegląda papiery. Lubiła pogawędki z radcą szefa, ale dzisiaj jakoś
rozmowa się nie kleiła.
– Pewnie często słyszy pani podobne słowa – ciągnął dalej. – Jest pani piękną kobietą.
– Co? – zaskoczył ją. Komplementy były jakoś nie w jego stylu.
– Te kwiaty to od wielbiciela? – wskazał na wazon pąsowych róş.
– Nie – teraz poczuła się naprawdę zakłopotana.
– Nie da się kochać miliona róş – powiedział znowu pozornie bez związku.
– Czy to nawiązanie do „Małego Księcia”?
– Tak. Ale teĹź do naszej sytuacji.
– Nie nadążam.
– Nadąża pani. Nie sposĂłb kochać tych wszystkich, ktĂłrych się nie zna, ale zazwyczaj zna
się więcej niż jedną kobietę. A kobiety znają przecież też więcej niż jednego mężczyznę.
– Tak oczywiste stwierdzenia jakoś do pana nie pasują.
– ZaleĹźy, jak na nie spojrzeć. Czasem sobie myślę, Ĺźe lepiej kochać bez wzajemności niĹź
nienawidzić z wzajemnością.
– Miłość bez wzajemności przynosi tyle cierpienia – Hanka powiedziała to z duĹźym przekonaniem.
– Niekoniecznie. My z Ĺźoną kochamy Ralfa i jest to miłość najprawdopodobniej nieodwzajemniona.
– Co znaczy „najprawdopodobniej”? Kim jest Ralf?
– Kalekim gołębiem, ktĂłrego dokarmiamy róşnymi przysmakami.
– Pokochaliście go z litości – raczej stwierdziła niĹź zapytała Hanka.
– Nawet nie w tym rzecz. Po prostu odróşniamy go z łatwością od pozostałych ptakĂłw.
Jest „nasz”.
– No tak – przyznała Hanka.
– Kiedy to powiedziałem, pomyślałem, Ĺźe moĹźe jednak nasza miłość do Ralfa nie jest tak
całkiem nieodwzajemniona. On też, być może, odróżnia nas od innych ludzi. W każdym razie,
jako jedyny na naszym parapecie nie ucieka przed wyciągniętą ręką z okruchami herbatników,
ktĂłre bardzo lubi.
– Chyba rozumiem. Trudno przecieĹź kochać ptactwo, jako takie.
– Albo ludzkość. Obiekt miłości musi być jedyny w swoim rodzaju.
Zapadło milczenie.
– Szef wspomniał o pana pomyśle wprowadzenia Sary na salony medialne. Jak zamierza
pan tego dokonać? – Pani Hanka uznała, Ĺźe najwyĹźsza pora porzucić rozwaĹźania, ktĂłre niebezpiecznie
prowadzą do tematĂłw osobistych. – PrzecieĹź postać fikcyjna nie moĹźe się zmaterializować,
a techniki komputerowe nie są jeszcze na tyle doskonałe, żeby można było pomylić
film z udziałem aktorów z takim wytworzonym całkiem sztucznie.
– Słuszna uwaga. Ten pomysł wymaga dopracowania. Bo chociaĹź media kreują fałszywą
rzeczywistość, to przecież jednak z udziałem prawdziwych aktorów, którymi stają się wszyscy
występujący w telewizji, a zwłaszcza politycy.
– Dobrze, Ĺźe prezes tego nie słyszy. Chciałam powiedzieć: poseł. Stale się jeszcze mylę.
– On zna moje zdanie i odnoszę wraĹźenie, Ĺźe je podziela.
– No, moĹźe – pani Hanka powiedziała to jednak bez przekonania.
– Róşnica jest niewielka – ciągnął dalej Ĺťarski. – Media umizgają się do tak zwanego
masowego odbiorcy, a politycy do masowego elektoratu.
– Takie czasy.
– Bo ja wiem? W Rzymie niewolnicy upominali się o chleb i igrzyska. W komunizmie lud
pracujący miast i wsi upominał się o chleb i prawdę. O co upomni się motłoch ze śmietnikami
pełnymi chleba, pozostaje na razie zagadką.
CDN

Już teraz można zamówić całość wpłacając jedynie 20 zł na konto Nr: 50 1020 5558 1111 1115 9930 0019. Adres posiadacza konta to: Wydawnictwo TWINS; ul. Dymińska 6a/146; 01-519 Warszawa i podając adres internetowy, na który e-booka należy przesłać.

Okładkę zaprojektował Zdzisław Ĺťmudziński Copyright © by
Margaret Todd, 2013 All rights reserved. Wydawnictwo „Twins”
ul. Dymińska 6a/146 01-519 Warszawa


Komentarz do poprzedniego felietonu. (ad. Obowiązkowa demokracja

Szanowna Pani Małgorzato

Oczywiście ma Pani rację, kontestacja polskiej rzeczywistości poprzez nieuczestniczenie w wyborach to nic innego jak „podcinanie gałęzi na ktĂłrej się siedzi”, ale widać niektĂłrzy przedstawiciele naszego gatunku mentalnie nigdy z tej gałęzi nie zeszli.
Teraz pozwolę sobie „rzucić” kilka słów z innej „beczki”, ale związanych poniekąd z zagadnieniem.
Demokracja, mĂłwiąc duĹźym skrĂłtem, to dobry wynalazek na dobre, syte i bezpieczne czasy, ale niestety te dobre, syte i bezpieczne czasy są przemijające i co wĂłwczas począć? Trzeba „silnej ręki”, ktĂłra często moĹźe przerodzić się w „silną pięść” i wĂłwczas co począć? Trzeba silnej demokracji, ale ona rodzi się w warunkach dostatku, dobrobytu, sytości i zewnętrznego bezpieczeństwa. Co począć by to osiągnąć? Ano, nie zawsze da się to osiągnąć i wĂłwczas bierze gĂłrę system „silnej ręki”, ktĂłry moĹźe przerodzić się w system „silnej pięści”. I tak moĹźna by dywagować bez końca. Jak to działa – moĹźna prześledzić współcześnie obserwując relacje SYTY ZACHÓD – tzw. KRAJE TRZECIEGO ŚWIATA. Śmieszy mnie medialny przekaz, krĂłlujący w „cywilizowanym” świecie Zachodu, jakoby zaszczepienie demokracji w krajach pokolonialnych (trzeciego świata), słuĹźyło dobru owych krajĂłw, bo chroni je przed systemem „silnej pięści”. A tak naprawdę, w sytuacji tych krajĂłw (niedostatku, braku patriotycznie nastawionych elit i stałego zagroĹźenia z zewnątrz) sprawdza się system „silnej ręki”, a nie demokracja, ktĂłra rodzi chaos. Słowem, siłowo „wszczepiona” demokracja słuĹźy utrzymaniu w tych krajach bardaku, ktĂłry jest na rękę dawnym i nowym kolonizatorom. Ten bardak wyłania z reguły system „silnej pięści”, ktĂłry co charakterystyczne, jeĹźeli jest powolny Zachodowi, jest przez niego niejednokrotnie popierany i wspierany. I wĂłwczas zachodnim demokracjom, przepojonym duchem humanizmu, nie przeszkadza łamanie praw człowieka i wszechobecna nędza panująca w tych krajach. Sytuacja się zmienia, gdy w krajach trzeciego świata interesy Zachodu stają się zagroĹźone, wĂłwczas „wykwita” w „ichnich” mediach dyskusja o łamaniu praw człowieka itp. “parole, parole, parole”. Podręcznikowym przykładem kraju, ktĂłry wybił się na niezaleĹźność poprzez system „mocnej ręki” była Libia. Ale to bardzo kolidowało z interesami Zachodu, ktĂłry wykreował w mediach Kadafiego na satrapę, ktĂłrego oczywiście naleĹźało obalić i najlepiej „oddolnie” – rękami samych LibijczykĂłw**. Teraz mamy w Libii „demokrację” – czyli totalny chaos (o ktĂłrym ZachĂłd w swoim medialnym przekazie milczy), ale cel został osiągnięty – m.in. wszystkie znacjonalizowane swojego czasu szyby naftowe wrĂłciły do „swoich prawowitych” właścicieli.

Serdecznie Panią pozdrawiam – Ewa Działa-Szczepańczyk

** Putin niejednokrotnie odwołuje się do przykładu Libii jako ofiary interwencji Zachodu na zasadzie „a wy to nie lepsi” i niestety ma rację. Taka jest ta paskudna polityka.


Polecam: http://wpolityce.pl/polityka/195124-po-donalda-tuska-dziala-jak-zakonspirowana-zhierarchizowana-struktura-gdzie-wazne-decyzje-ktos-zostawia-na-wycieraczce-to-nie-partia-lecz-syndykat

Wersja do druku

• Strona główna
• Powitanie
• Napisz artykuł
• Redakcja
• Działy
• Bannery Kworum
• Współpraca
• Linki
• Kontakt