Agamemnon - 25.05.10 18:22
Apokalipsa(2)

Był czas... -
Był Czas Początku istnienia...

A oto Czas... Ostatni dla ziemian.

A oto czas Ostatni. – I juĹź... zaświeciła
Istota i treść czynĂłw – i ziarno globowe
I moc na tronie – Słowa wielka siła
Czyniąca czasy nowe – i czyny nowe.

A oto o dziw!.. juĹź tu ziemi nie ma
Ani też kształtów natury co płynie, -
Ja sam jak larwa i motyl na przemian,...
Wylęgam trzepot w Ostatniej godzinie,
Potem noc... - straszna i wicher od ziemian, -
W poświacie pełzą ohydne boginie
Utkane z półprawd wzrosłych i parszywych -
Jak świat szatanów ale w kształtach żywych.

O Panie!... Ty wiesz jakie w rozliczeniu
Duchowe Tobie... – szkarłatne sztandary,-
Tam gdzie w piekielnym wichrze i płomieniu
Nie ma juĹź liczby ani Ĺźadnej miary,
Twojemu – pyszni – bruĹşdzili imieniu -
Przynieśli wyrok... – i światom poĹźary.
W szkarłatnych oczach otyłych na skroniach,
Jak węże gwiżdżą w krwi rumianych dłoniach.

Tam jakimś ciemnym, smugami wstawaniem,
Gdzieś na trójnogu,... gdy na sądzie duchów
Ślepcy na wietrze jak z niedowierzaniem...
Skrzepłym w źrenicach... i z twarzy łańcuchów -
Pomiędzy jednym a drugim wezwaniem,
Bladym wyrokiem trwającym w zaduchu, -
Złączeni czynem rumianym – tu pomnę;
Znosić nie chcieli wyroków przytomnie!

A przeszły już czasy i wszelakie trudy; -
A oto Niebo jak i Ziemię Nową,
Co prorok wyrzekł z pokolenia Judy,
Uczynić w stanie było święte Słowo.
WrĂłcił – jak wyrzekł – powziął wszelkie ludy
I swoją dłonią zarządził stalową.
Pomoc pagórków nie przyszła na prędce.-
Wiatr powyrywał krwawe katów ręce.

„Gdy się to działo, te nauczyciele
Przyszły i rzekły: Czas twej męki mija,
Nie ten na wieki ginie, kto na ciele,
Ale ten, ktĂłry na duchu zabija.

Nagle z całego ciała, z wszystkich kości
Rzucił się wichrem duch w usta otwarte;
Krzyk ze mnie wyszedł takiej wspaniałości
Ĺťe gmach spękany – chorągwie rozdarte -
Wiatr wstał – krzyk sądu i sprawiedliwości,
Który nad światem wzniósł berło i wartę,
I ducha mego był wydany lotem
A wszystko napełnił siłą i grzmotem.”/1

Już powziął słońca wewnętrznej niedzieli,
A oto widzę jak i Ziemia Nowa
Wśród gwiazd dwunastu niebo rozpościela
W uśmiechu Pani... od świętego Słowa... -
Wielkiego Boga radości wesela.
Jak zrozumiała jest pieśń adwentowa -
Szli... co głowami w lama sabahtani,
Kręgami słońca ku słońcu wezwani...

Ĺťywot w cyprysach wielki przeznaczony -
Tu świat już nowy w mądrości błękicie,
Kiedy duch przyszedł jak ze snu zbudzony
A nim zobaczył... miał ciało i życie
I pieśń na ziemi grał w wspaniałe tony...-
Tam przeczuwając jakie ma użycie,
Bo w duszy której Boga światy płoną
Człowiek się staje dla Boga ... - ikoną.

Bo duszy w której Boga światy płoną
W swojej przyjaĹşni ku Bogu na wieki,
Bóg podał kamyk z dziedzica koroną,
Na oczach ludĂłw ogromnych ... – z odsłoną
I gdzie rozbrzmiewa wielki kraj daleki
Rzeczywistego ducha – panowanie. -
I wszystko widziałem w nadpowietrznym stanie.

Magnifikat się dopełni o świcie,
A jakoby z ziemi dochodziły dzwony
RapsodĂłw wielkich – niebieskich odbicie
Jak i od ptakĂłw – ognistych szalonych...-
Trakt co w płomieniach okryty w błękicie
Wielki Smok zerwał - z wichrami – zjawiony;
Stalowy korpus starej ziemi – świata,
Wraz z jej odwłokiem trzecią część gwiazd zmiata.

„ Wy ktĂłrzyście tej pieśni wysłuchali,
Słuchajcie teraz snu, który był we mnie,
Gdy mię duchowie po piekle błąkali,
A krew i ogień ducha ciekły ze mnie...
Jeżeli kiedy glob się ten zapali
Ogniem tworzonym w duchach potajemnie,
To ten sam ogień... antychrystów wstanie,
W którym jest węży i świst i gwizdanie.

Ta sama ziemia puszczona na wolę
Ducha... zarówno już wtenczas rodziła,
Pod słońcem świętym – i kłos i kąkole,
A zawsze bujna – sił globowych siła;

Czego straszliwa męka nie zniszczyła,
Ogień nie spalił i krew nie zalała,
Powstała w duchu moc – piorun i siła,
I świętość ducha – złota – doskonała.”/2

autor: Agamemnon
16.01.2010 2:37

1/ Juliusz Słowacki, Król-duch
2/ tamĹźe

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami naszych Czytelników. Gazeta Internetowa KWORUM nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.