Sobota 18 Lipca 2026r. - 199 dz. roku,  Imieniny: Kamila, Karoliny, Roberta

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 19.03.10 - 12:03     Czytano: [1812]

Dział: Śladami naszych przodków

Szlakiem polskości

Pamiętać o tym, co było

Okres przed Wielkanocą, powinien stanowić dla nas czas szczególnej zadumy i refleksji, nad naszą historią i minionymi dziejami. Ten okres, to nie tylko czas naszej kontemplacji duchowej. To moment, wspomnień i wskrzeszania tego, co już minęło.

W czasach, gdy na naszej ziemi szalały trzy zabory, kiedy to tak naprawdę Polska, gościła jedynie w sercach prawdziwych patriotów, Wielkanoc, była szczególnym symbolem naszego mesjanistycznego odrodzenia i ponownego zaistnienia na mapach Europy jako wolny kraj.

W tym też czasie, w większych miastach organizowane były nabożeństwa, podczas których wierni modlili się śpiewając wzniosłe peany za ofiarę, jaką poniósł na krzyżu Jezus. Ale były też na naszych ziemiach kultywowane modlitwy, podczas których porównywano ofiarę Jezusa, do ofiary naszej ojczyzny. Tak jak, zmartwychwstał Syn Boga, tak też wierzono, że zmartwychwstanie Polska, nasz kraj i droga ojczyzna.

Podczas takowych spotkań modlitewnych, każdy Polak miał ze sobą biało - czerwoną kokardę, wywiązaną na niewielkim krzyżu, symbolizującym zarówno ofiarę Jezusa, jak i ofiarę naszej wolności narodowej. Co niektórzy Polacy w tym też czasie, wykonywali sobie tak zwane serca poduszkowe, które wkładali sobie do kieszeni. Serce to symbolizowało umiłowanie do ojczyzny i pamięci o największych ofiarach, jakie złożyli umierający na naszą wolność patrioci.

Tuż przed Wielkanocą w dziewiętnastym stuleciu, panie z kół dobroczynnych, wypiekały białe chleby i kołacze, które dostarczano następnie do różnych więźnień i miejsc, w których przetrzymywano walczących o naszą niepodległość ludzi. Niektóre z tych wypieków były w kształcie serc, symbolizujących miłość do prowadzonej przez nich sprawy.

W tym też czasie, organizowano tak zwane wiosenne wypady za miasto, kiedy to śpiewano pieśni patriotyczne podtrzymujące wszystkich na duchu, a przede wszystkim zagrzewające wszystkich do walki o naszą niepodległość. Zrywano wówczas, pierwsze ledwo zazielenione gałązki, którymi dekorowano swoje domy. Wierzono bowiem, że jak po długiej zimie budzi się przyroda, tak w końcu i obudzi się nasza ojczyzna z poniewierki i politycznego niebytu.
W latach, gdy na naszej ziemi miał miejsce czwarty rozbiór Polski, zwany potocznie II wojną światową, wiosną 1940 roku, Sowieci dokonywali czystek w szeregach internowanego przez nich polskiego wojska. Wszyscy szykowali się do tych największych chrześcijańskich świąt, gdy kolejną ofiarę składali polscy synowie.

W lesie katyńskim, każdego dnia dochodziło do masowych mordów tych, dla których honor polskiego żołnierza znajdował się ponad wszystkim. Była to sprawa, o której nie wolno było mówić przez dziesięciolecia. Ale brzmiała ona w sercach wszystkich tych, którzy potrafili pojąć ofiarę z ich młodego życia.

Jak zatem widzimy, czas Wielkanocy służy wszelkim refleksjom i zadumie. Służy milczeniu, ale też i wołaniu za tymi, co odeszli i tymi, co o nich muszą pamiętać.

EWA MICHAŁOWSKA WALKIEWICZ

Wersja do druku

• Strona główna
• Powitanie
• Napisz artykuł
• Redakcja
• Działy
• Bannery Kworum
• Współpraca
• Linki
• Kontakt