Piątek 17 Lipca 2026r. - 198 dz. roku,  Imieniny: Aleksego, Bogdana, Martyny

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 18.03.10 - 15:40     Czytano: [2267]

Dział: Śladami naszych przodków

Warszawski Klub Literacki

Pod skrzydłami poezji

Od kilku lat w warszawskiej dzielnicy Włochy, działa amatorski Klub Literacki „Brzezina”. Członkowie tego klubu, w większe rocznice świąt narodowych spotykają się we własnym gronie przy ulicy KrakowiakĂłw, by tam dzielić się swoją poezją, ktĂłrą stworzyli na daną okoliczność. Opiekunem tej grupy jest pani Jadwiga Tomczyńska, ktĂłra zainicjowała w młodych literatach miłość do poezji i polskiej literatury pisanej prozą.
-
Początkowo w większe święta narodowe, takie jak święto odzyskania niepodległości, lub teĹź dzień zwycięstwa nad nawałą hitlerowską, spotykaliśmy się razem i czytaliśmy strofy wierszy Broniewskiego, Baczyńskiego, czy teĹź Tadeusza Gajcego, ktĂłre dawały nam wĂłwczas niesłychane uduchowienie – mĂłwi pani Tomczyńska. Po pewnym jednak czasie, nasza grupa sama postanowiła pisać poezję okolicznościową. Oczywiście nie były to od razu mistrzowskie precjoza sztuki lirycznej, ale zawsze było to coś, co dawało nam ogĂłlne zadowolenie – mĂłwi opiekunka wspomnianej grupy literackiej. Jak zatem widać, warszawscy literaci byli pewnego rodzaju prekursorami, w tworzeniu rodzimej literatury, a co się z tym wiąże w poszerzaniu miłości do niej. – Ja stosunkowo od niedawna jestem członkiem „ Brzeziny”- mĂłwi Kasia Dzwonek. Ale juĹź mogę się poszczycić, sporym dorobkiem literackim. MoĹźe to jeszcze nie są jakieś bardzo rozbudowane wiersze, ale nie mniej jednak potrafią one wprowadzić czytelnika w odpowiedni klimat, związany z sytuacją przeze mnie opisywaną – dodaje rozmĂłwczyni. Dnia 4 kwietnia roku 1794, miały miejsce pierwsze potyczki z Moskalami polskich kosynierĂłw, sformułowanych w piesze regimenty, ktĂłre słuĹźyły w zbrojnych oddziałach Tadeusza Kościuszki. Był to pierwszy dzień powstania, zwanego potocznie Insurekcją Kościuszkowską. I tak powstał mĂłj wiersz, oparty na kanwie tych jakĹźe znaczących dla nas PolakĂłw wydarzeń.

Słyszycie, tam w dali jak grzmiały pałasze
Walczy z Moskalami drogie wojsko nasze
Wyszedł pan Kościuszko na rączym rumaku
Walczy on o Polskę i o miasto Kraków
Nie da on też splamić kochanej stolicy
Mimo, że nas depczą ruscy buntownicy
Nie damy się stłamsić i zdeptać nie damy
Tobie Matko Polsko serca swe składamy…

WśrĂłd literatĂłw z Warszawy, znajdują się teĹź i dzieci, ktĂłre na organizowanych przez panią Tomczyńską przedstawieniach recytują wiersze znanych polskich poetĂłw. – Na pokazie artystycznym zorganizowanym w niewielkim miasteczku Jedlnia, recytowałam wraz z grupą, piękne wiersze Juliana Tuwima i pana Jana Brzechwy. Umiejętności takowej, nauczyła nas pani Jadwiga Tomczyńska, ktĂłra zapraszała mnie wraz z koleĹźankami, na wieczory poetyckie do swojego domu – dodaje Blanka Szewczyk. Ja, ani teĹź moje koleĹźanki nie układamy jeszcze wierszy, ale juĹź kochamy naszą polską poezję, ktĂłra potrafi nas uduchowić i rozbawić w kaĹźdej Ĺźyciowej sytuacji. Gdy tylko odwiedzamy dom pani Jadzi, zawsze czytamy tam wiersze, i nawet starsze panie tam zgromadzone wraz z nami recytują wybraną przez nas poezję - relacjonuje Blanka. Ja jestem członkiem klubu „Brzezina” juĹź czwarty rok – mĂłwi pani Mira Grabska. Jako swĂłj patriotyczny obowiązek, uznałam tworzenie wierszy dotyczących niezatartych dat, ktĂłre świadczą o naszej historii. Właśnie teraz, mija kolejna rocznica bestialskiego mordu, dokonanego przez Rosjan w katyńskim lasku. Ta cząstka naszej polskiej przeszłości, nigdy nie moĹźe być zapomniana, tak jak to miało miejsce w epoce komunistycznej. Piszę zatem wiersze na ten temat, gdyĹź to, co dziś przekaĹźemy młodym ludziom, na zawsze zagnieĹşdzi się w ich sercach.

O ziemio nie nasza, ty kryjesz żołnierzy
KtĂłrzy wywiezieni zostali z macierzy
Orzełek na czapce, chęć wolności w sercu
Oni tam stanęli na ślubnym kobiercu
Panną młodą była, śmierć zadana snadnie
Myśleli, że wtedy polski naród padnie
I choć las w Katyniu polskie wojsko kryje
To nad siną Wisłą naród polski żyje
O nie nam zapomnieć, co moskiewskie buty
O Panie ty daj im stanąć do pokuty
Bo przecież do naszych, sołdaci strzelali
W tył głowy z znienacka… czy się czegoś bali
Tak bali się Pana, co jest Sprawiedliwy
I wmawiali wszystkim, Ĺźe jest on nieĹźywy
Że nie widzi tego, co było tam w lesie
Lecz polskie zwycięstwo zawsze prawdę niesie

Kwiecień w historii polskiego narodu, jest miesiącem wielu waĹźnych wydarzeń, ktĂłrych nam współczesnym nie wolno zapomnieć. - W dniu 8 kwietnia 1943 roku, w murach Pawiaka zginęła dosyć liczna grupa więźniĂłw, a wśrĂłd nich była moja mama Barbara Niemczykowa - mĂłwi Stefania Bąk. Aby zatem nikt nie zapomniał, co to była nasza ojczyĹşniana martyrologia, postanowiłam będąc członkiem „Brzeziny”, pisać o tym miejscu usytuowanym na warszawskiej ziemi, ktĂłra przed laty była niemym symbolem męczeństwa polskich bohaterĂłw.

Pawiak, cóż on znaczy czy wiesz bracie miły
Że tutaj więźniowie życie potracili
Bo walcząc o Polskę, aby wolną była
Trafili na Pawiak, …bajka się skończyła
Już się tu nie marzy o szczęściu, wolności
Tutaj się policzy tylko trupów kości
Tu się krwią Polaka podłogi umyje
Bo kto tutaj trafi,..długo nie pożyje


- Niesamowitą inspirację dla mojego poetyckiego piĂłra, są liczne pomniki pamięci, rozrzucone po naszej Warszawie – mĂłwi pani Jadwiga. SzczegĂłlnym uduchowieniem, jest pomnik małego powstańca, o ktĂłrym napisałam następujący wiersz – dodaje opiekunka Brzeziny.

Tam z benzyny butelczyną
Idzie harcerz z tęgą miną
Z bohaterstwem na ramieniu
złoĹźył głowę na kamieniu…


Jak zatem widzimy Klub Literacki „Brzezina”, jest Ĺźywą inspiracją krzewiącą polską kulturę i podsycającą zarazem naszą narodowość. Dobrze, Ĺźe zrzesza on w swoich szeregach i młodych twĂłrcĂłw literackiego kunsztu, ktĂłrzy swym piĂłrem, kładą podwaliny pod rozwĂłj polskiego piĂłra.

Ewa Michałowska Walkiewicz

Wersja do druku

• Strona główna
• Powitanie
• Napisz artykuł
• Redakcja
• Działy
• Bannery Kworum
• Współpraca
• Linki
• Kontakt