Poniedziałek 12 PaĹşdziernika 2026r. - 285 dz. roku,  Imieniny: Krystyny, Maksa

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 21.09.25 - 21:49     Czytano: [929]

Dział: Kworum poetów

Ta chwila (GraĹźyna Tatarska)

Idzie strach - febra żył - wnika w głos.
Chrypią dźwięki. Kim jest?
Świat - w masce chowa twarz.
Łyşka niesie niewidoczne.

Gdzie jest siła wzmacniająca?
Siła, która pestką jabłka zabija zło.
Idzie strach i wysusza źródło serca.

Cichociemny demon miażdży skały rąk.
ZakaĹźa miasta i wsie. Ta chwila.
Idzie i nie są to poloneza dźwięki.


MoĹźliwe

Wiatr chłoszcze kwiecistą kieckę na sznurze.
Kiedy tańczyła z księżycem na plaży? Ta sama
orbita: śniadanie, dzieci z kluczami do szkoły,
a ręce nie z kamienia, a ranek już ku nocy
się zbliża. Stół ugina się od waśni, mąż zbłądził
po pracy. Nie ma rozmów są winni. Znikły
w alkowie igraszki. Dzień na ful, obroty
- pełnia barw czerwca - nie w rytmach walca.
Gdyby to było możliwe... oddać los do korekty.


FURIA

Rześki wieczór studzi rozpalone skronie.
Gniewne słowa dobijają się do pamięci.
Idziesz polami, analizujesz.
Dlaczego drzazgi ciosane były wprost w serce?
Wiatr oddala furię.
Przez nieroztropność wszystko się niweczy.
Zawróć - to bardzo proste w gruncie rzeczy.


GraĹźyna Tatarska

Wersja do druku

• Strona główna
• Powitanie
• Napisz artykuł
• Redakcja
• Działy
• Bannery Kworum
• Współpraca
• Linki
• Kontakt