Wtorek 20 Października 2020r. - 294 dz. roku,  Imieniny: Ireny, Kleopatry

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 28.03.20 - 21:52     Czytano: [636]

Dział: Głos Polonii

W I rocznicę śmierci





„Jan Kobylański. Życie między wojną, religią, biznesem i miłością do Polski"

Dzisiaj 27 marca 2020 roku przypada pierwsza rocznica śmierci Jana Kobylańskiego -Polaka z Urugwaju, który nigdy nie przestał walczyć o swoją ziemię i tradycje.

Jan Kobylański był pasjonatem antyków. Być może była to jedna z pasji, które pomogły mu przetrwać po II wojnie światowej. Był osobą niezwykle inteligentną, wykształconą, dobroczynną, waleczną, z wybitną zdolnością do biznesu. Związany z kościołem katolickim, był wielbicielem i przyjacielem śp. Jana Pawła II. Fundacja „Juan Kobylanski” wybudowała w hołdzie dla papieża kilka pomników z brązu, między innymi w Montevideo, przy Bulevar Artigas, w miejscu upamiętniającym papieską wizytę w Urugwaju.

Był między innymi konsulem honorowym Paragwaju w Santa Cruz na Teneryfie, jak również konsulem honorowym Rzeczypospolitej Polskiej w Punta del Este.
Urodził się 21 lipca 1923 r. w Równem, na Wołyniu. Jego ojciec studiował prawo na uniwersytecie w Kijowie i został sędzią, matka poświęciła się opiece i edukacji swoich dzieci, a kiedy przyszła wojna, poszła do pracy jako pielęgniarka-wolontariuszka. Religia dla rodziny Kobylańskich była najważniejsza.

„Duża część mojej rodziny, w tym dziadkowie mieszkali w Równem. Niektórzy członkowie rodziny mieszkali w Kijowie, ale byli Polakami. Moja rodzina była stosunkowo zamożna jako właściciele dużych połaci ziemi uprawnej z plantacjami pszenicy i jęczmienia oraz lasów z tartakami także w Polsce ”- powiedział Kobylański w książce „Potępiony za patriotyzm ”, w której opowiada swoją historię. On i jego brat Ryszard byli kształceni w jezuickich szkołach oraz przez matkę i guwernantki, które uczyły ich języków obcych, co później okazało się niezwykle przydatne przy podróżach i zakładaniu przedsięwzięć w różnych częściach świata. W sumie Kobylański mówił w ośmiu językach. Jego historia została naznaczona przez II wojnę światową, która wybuchła, gdy był studentem medycyny. Kiedy nastąpiła niemiecka inwazja na Polskę Kobylański był częścią polskiej młodzieży katolickiej, która prowadziła z okupantem „wojnę partyzancką”: m.in. wykolejali pociągi, aby ukraść np. węgiel czy jedzenie, a następnie dostarczyć je potrzebującym. Kobylański i inni młodzi Polacy zostali zabrani do niemieckich obozów koncentracyjnych jako więźniowie polityczni. W sumie był w 7 obozach. Pod koniec wojny Kobylański przebywał w obozie koncentracyjnym pod Monachiu. Tenże obóz wyswobodzili Amerykanie - którzy przystąpili do wojny w 1941 r. - jako część antyniemieckiego bloku sojuszniczego.

Ze względu na swój młody wiek i siłę Kobylański przeżył wojnę, ale wkrótce nadeszła absolutnie niepewna przyszłość. Jego matka zginęła w jednym z warszawskich zamachów bombowych, Europa była zdewastowana, i wielki strach wciąż towarzyszył ludziom. Krótko pracował na niemieckiej wsi, po czym dowiedział się, że w Zurychu otwarto giełdę metali, więc zaczął zajmować się zbieraniem odpadów wojennych: resztek bomb, czołgów, narzędzi, jednym słowem czegokolwiek, co miało w sobie metal. Następnie sprzedawał go w Zurychu.

Zaczął coraz więcej czasu poświęcać sprzedaży metali w Niemczech, Austrii i we Włoszech, ale w Europie wszystko było niestabilne: wojna się skończyła, ale już w 1950 r. wybuchła wojna koreańska i groźba odrodzenia się walki na Starym Kontynencie zawsze była w zanadrzu.

Kobylański postanowił wyjechać do Ameryki Łacińskiej, z iluzją osiedlenia się w Paragwaju. Po przepłynięciu oceanu statkiem“Julio Cezar”, którym dopłynął do Buenos Aires, wsiadł na małą łódkę i kontynuował podróż aż do Paragwaju. Sytuacja nie była tak prosta, jak sądził, kiedy opuszczał Europę. Kobylański miał 28 lat i podczas wojny nauczył się, że im więcej trudności przyniesie mu życie, tym mocniej będzie walczyć. Kupił kawałek ziemi blisko Asunción, zbudował dom i jako pierwszy podłączył prąd elektryczny w całej okolicy. W Paragwaju zaczął zajmować się hodowlą bydła. W tym celu udał się do Urugwaju, aby kupić tam krowy mleczne rasy Holando, które następnie przywiózł do Paragwaju. Był jednym z pierwszych w kraju, który pasteryzował mleko i produkował jogurt w sposób przemysłowy. Później rozpoczął działalność w branży tekstylnej i jako jeden z pierwszych sprowadził do Paragwaju nylon i rozwinął swoją działalność w kierunku urządzeń gospodarstwa domowego. Z czasem zdecydował się wyjechać do Argentyny aby uprawiać gaje oliwne. Nie wszystko poszło zgodnie z jego oczekiwaniami. Postanowił więc kupić dom w Montevideo, przy samym wybrzeżu. Ta urugwajska stolica była spokojniejsza i cieplejsza od stolicy Argentyny. W 1966 r. Kobylański przeniósł się na stałe do Montevideo i od tego czasu, chociaż dużo podróżował, zawsze tu powracał.

ŻYCIE URUGWAJSKIE. Kiedy przybył do Urugwaju, w 1966 roku, założył firmę zajmującą się kupnem i sprzedażą antyków. Kupił 1200 hektarów ziemi w Maldonado, w dzielnicy Manantiales. Tam zainstalował swoją hodowlę bydła. To tutaj zrodziła się wspaniała rasa Fleckvieh i to tu wykonano po raz pierwszy sztuczne zapłodnienia.
Zwierzęta, które przychodziły na świat w posiadłości „Don Juan”, otrzymały wiele prestiżowych nagród, m.in na targach Rural del Prado. To tam właśnie wystawił po raz pierwszy byka Mocho, rasy Fleckvieh, który urodził się bez rogów. Mimo, że za Mocho dostał ofertę sięgającą miliona dolarów, nigdy go nie sprzedał, ponieważ bardziej od zysków interesowała go jego własna praca i entuzjazm.

Na terenie swej posiadłości zbudował kaplicę pod wezwaniem Świętego Jana Pawła II oraz kompleks konferencyjny, gdzie odbywały się spotkania polonijne oraz spotkania katolickie. Całe życie łączył swoje wielkie pasje: religię katolicką, naród polski i Urugwaj. Był także właścicielem kolekcji starych samochodów i powozów. Miał niezwykłą kolekcję obrazów i dzieł sztuki. Jego letnia siedziba na wsi zawsze była miejscem spotkań i integracji Polonii z całego świata. Gdziekolwiek by nie przebywał, w Argentynie czy w Urugwaju, Kobylański nigdy nie przestał być blisko Polski, w której bez wątpienia stał się bohaterem narodowym.

ORGANIZACJA DLA POLAKÓW
W pierwszej dekadzie lat 90. w Urugwaju Jan Kobylański stworzył USOPAL, Związek Stowarzyszeń i Organizacji Polskich z Ameryki Łacińskiej, organizację społeczną do celów
politycznych, religijnych i kulturalnych. Kobylański był prezesem USOPAL, który stopniowo rozwijał się w całym regionie, by z czasem dołączyć do KPA - Kongresu Polonii Amerykańskiej oraz KPK - Kongresu Polonii Kanadyjskiej.

Pierwszy kongres odbył się w 1993 roku w Argentynie.

Uczestniczyli w nim Polacy z całej Ameryki Łacińskiej, a także delegacje z Polski, której skład tworzyli reprezentanci polskiej władzy. Następnie przez kolejne lata organizowano kongresy w Maldonado, w Urugwaju.

W Polsce, gdzie otrzymał najważniejsze dekoracje i odznaczenia, postać Kobylańskiego jest nadal obecna. Jego nazwisko nosi m.in. szkoła podstawowej w Rudzie na Mazowszu, a w katolickiej szkole w Chojnicach na Pomorzu znajduje się popiersie Kobylańskiego.

Artykuł jest hołdem - Rosalii Martinez Kobylańskiej, jego żony, która bardzo za nim tęskni i zawsze będzie go pamiętać.

Źródło: Gazeta “El Pais”

Redakcja USOPAŁ (Montevideo)

Wersja do druku

Pod tym artykułem nie ma jeszcze komentarzy... Dodaj własny!

20 Października 1947 roku
Przywódca PSL Stanisław Mikołajczyk potajemnie opuścił kraj.


20 Października 1973 roku
Dokonano uroczystego otwarcia opery w Sydney.


Zobacz więcej