Poniedziałek 19 Sierpnia 2019r. - 231 dz. roku,  Imieniny: Emilii, Julinana

| Strona główna | | Mapa serwisu 

dodano: 04.05.10 - 17:52     Czytano: [2887]

Dział: Głos Polonii

Śp. Ambasador polskiego dziedzictwa




Ś.p. wielki polski artysta, niestrudzony ambasador kultury polskiej w Ameryce, Marian Owczarski, zmarł po serii długotrwałych upokorzeń, szykan oraz pastwienia się nad nim przez Zarząd Szkół w Orchard Lake (Michigan).
Mający kłopoty zdrowotne z racji wieku, Marian Owczarski, został bezlitośnie poddany okrutnej nagonce przez tenże Zarząd w celu usunięcia go z campusu, gdzie przez całe życie pracował nieodpłatnie, nie pobierając żadnych benefitów i na żadne benefity nie oczekując. Za tę piękną i bezprzykładną postawę Orchard Lake odwdzięczyło się w postaci serii upokorzeń: odcięto Owczarskiemu dostęp do Galerii i do jego prywatnych zbiorów, zamknięto na kłódki jego osobiste pomieszczenia na terenie Szkół bez prawa odzyskania osobistych rzeczy, itd.

Marian Owczarski mówił o tym za życia i szukał pomocy, m. in. w radiu Jerzego Różalskiego i w prasie polskiej. Skarżył się publicznie, że ta sytuacja skraca jego życie. Wiadomo było, że miał słabe serce. Na autentyzm tych słów istnieje niepodważalny dowód – pozew sądowy skierowany przez Owczarskiego przeciwko Zakładom Naukowym, którego treść i wymowa jest miażdżąca.

Żaden z polskich kapłanów w Orchard Lake - tak zwanych kapłanów – nie stanął w obronie Owczarskiego, a działo się wszystko na oczach całego Orchard Lake. Podobnie było z akcją wymierzoną już wcześniej przeciwko osobie ks. Romana Nira – ten sam scenariusz, te same osoby szykanujące: duo Tymothy Whalen-Marcin Chumięcki. Natomiast inni odcinali kupony w całej tej awanturze, jak na przykład ks. Stanisław Flis, który został sprowadzony przez Owczarskiego z Kanady do Orchard Lake, a który dziś zajął miejsce ks. Nira w Archiwum po króciutkim kursie archiwistyki w czasie urlopu w Polsce (sic!). Inni, jak ks. Mirosław Król i jemu podobni, robią już sobie po cichu grafik swoich prywatnych karier. Najważniejsze bowiem osoby, które z racji wykształcenia, kultury bycia, poziomu intelektualnego oraz kwalifikacji w dziele kultywowania skarbów kultury polskiej na obczyźnie zostały przez nich usunięte – ks. Roman Nir wyjechał do Polski, a Marian Owczarski zmarł.
Jest jeszcze trzecia ofiara tych gierek – kierowniczka kursów języka polskiego przy Misji Polskiej w Orchard Lake, usunięta, bo język polski jest w Orchard Lake już niepotrzebny.

Marian Owczarski zaklinał nas – przeczuwając swoje rychłe odejście na skutek w/w szykan oraz upokorzeń – abyśmy nie dopuścili do żadnych uroczystości żałobnych ani pogrzebowych na terenie Orchard Lake, ponieważ on sobie tego nie życzy znając zakłamanie i fałsz skupionego tam duchowieństwa, jak również, abyśmy aktywnie dementowali wszelkie kłamstwa na temat jego ostatnich miesięcy życia w Orchard Lake. Wyrażał to życzenie wielokrotnie ustnie, jak też pisemnie.
Tak więc jakiekolwiek uroczystości żałobne ku czci Mariana Owczarskiego w Orchard Lake, to jeszcze jeden festiwal obłudy i perfidnego zakłamania obliczony na zamydlenie oczu opinii publicznej.

Ponawiamy pytania Mariana Owczarskiego:

- kto ukradł cenny obraz Chagalla (ostatnio, jak donosił pan Chumięcki, obraz ten znajdował się ukryty pod łóżkiem kanclerza Tymothy Whalena i tam został sfotografowany osobiście przez tegoż Chumięckiego);
- kto ukradł autograf listu Jana III Sobieskiego (ostatnio widziany w rękach archiwisty z Polski, Pawła Pietrzyka);
- co stanie się z własnym dorobkiem artystycznym Owczarskiego, zamkniętym na kłódki i niszczejącym w zapuszczonej Galerii;

Córce i Wnuczce Zmarłego, które przybyły do USA, powinien zostać umożliwiony dostęp do rzeczy osobistych śp. Mariana Owczarskiego oraz możliwość przejęcia własności artysty. Dotąd nie zostało to spełnione.

Po cóż wylewać fałszywe łzy krokodyle na fałszywych mszach żałobnych?
Wszyscy dobrze wiemy, że to jest jeszcze jedno niesmaczne przedstawienie wyreżyserowane przez antypolski kler w Orchard Lake.

Kiedyż w końcu ten negatywny element przestanie oddziaływać na życie w polskim Orchard Lake?

Mirosława Kruszewska
Seattle, WA

PS. Mitygujących nasze wystąpienia adwokatów prosimy, przed wystosowaniem do nas nowych listów z pogróżkami, o zapoznanie się z treścią pozwu Mariana Owczarskiego vs Orchard Lake.


...........................................................................................................................


„ZAWSZE MAM COŚ DO ZROBIENIA”.
Marian Owczarski
(1932-2010) - ambasador polskiego dziedzictwa

(Archiwalna rozmowa Edwarda Duszy z MARIANEM OWCZARSKIM, artystą rzeźbiarzem, zmarłym 15 kwietnia 2010 roku w Orchard Lake, Michigan).

EDWARD DUSZA: – Od naszego ostatniego spotkania minęło dokładnie 39 lat...

MARIAN OWCZARSKI: – No popatrz, a to było zupełnie jak dziś – nic się nie zmieniło.

E.D. : – Przez te wszystkie lata, w dziedzinie, którą reprezentujesz – w sztuce, w rzeźbie – w Stanach Zjednoczonych nie pojawiło się zbyt wiele polskich nazwisk.

M.O.: – Niestety. Spotkałem wielu kolegów, z którymi studiowałem w Akademii, ale żaden z nich nie pracował jako artysta. Większość poszła do przemysłu, żeby się utrzymać, bowiem zapotrzebowanie na sztukę jest, niestety, bardzo małe.

E.D. : – W kołach kolekcjonerów w Ameryce, których jest wprawdzie niewielu, ale jednakowoż są, czy też ludzi interesujących się sztuką, pamięta się i mówi powszechnie, że przez wiele lat, szczególnie już w trakcie pobytu w Orchard Lake, promowałeś artystów, pokazywałeś dorobek polskiej sztuki, konserwowałeś obrazy i ratowałeś obiekty artystyczne, które uległy zniszczeniu. I, co najważniejsze, nadałeś polsko-artystyczny charakter instytucji, w której pracowałeś. Bo gdziekolwiek w Orchard Lake postawimy stopę, to albo znajdujemy twoją kapliczkę, albo rzeźbioną w drewnie Madonnę, albo inne wspaniałe rzeczy – jak choćby Jezusa Frasobliwego. Ponadto, przez całą serię swoich rzeźb-portretów stworzyłeś historyczne dokumenty. Nie tylko ująłeś w niej największych ludzi naszej nauki, polskich męczenników, ale też przedstawicieli opozycji – to bardzo ważne, bo nikogo za to po głowie nie głaskano, zwłaszcza po tamtej stronie. Jesteś autorem pomnika Katyńskiego – niesłychanie wymownej, wysoce artystycznej rzeźby. Obserwowaliśmy podobne akcje w stanie Nowy Jork, gdzie niestety była dobra wola, ale zabrakło talentu.

M.O.: – Od samego początku moim założeniem stworzenia galerii w Orchard Lake było umożliwienie przybywającym do USA Polakom, zorganizowanie pierwszej wystawy i wydanie pierwszego katalogu, co dla nowo przybyłych jest najtrudniejsze. Każdy więc, kto się do nas zgłosił, miał możliwość zrobienia swej pierwszej ekspozycji. Pomagaliśmy nie tylko formalnie, ale i praktycznie, bo przecież trzeba było oprawić te rzeczy, wyeksponować je, a także rozreklamować, ogłosić. Chciałem też, aby galeria ta była jak Dom Polski – zachęcający do przyjścia, do odświeżenia uczuć, myśli. Gdzie tylko więc mogłem, zbierałem okruchy polskiej kultury. I albo je potem trzymałem, albo konserwowałem, zabezpieczałem, albo rekonstruowałem, by można je było potem pokazać. Większość obrazów, które są u nas w galerii, związana jest z historią lub z uczuciami polskimi – szczególnie ciekawe są te religijne. Na przykład Ryszkiewicza „Okropności wojny”, który pokazał męczeństwo ludzi mieszkających po wschodniej stronie Bugu, czy płótno przedstawiające wieśniaków, polskich grekokatolików, broniących swego kościoła przed bestialskimi Kozakami. Mamy tutaj cały szereg malowideł przedstawiających nie tylko charakterystyczne, nie tylko ważne, ale i nobliwe wydarzenia w polskiej historii. Między innymi Jerzego Kossaka „Pierwszą bitwę” – wygraną pod Kutnem w II wojnie światowej przez szwadron polskiej kawalerii, który odebrał Niemcom czołgi. Mamy też bardzo piękną tkaninę – dar od Ojca św., który sam ją otrzymał od rzemieślników z Krakowa – wykonaną przez panią Zając. Gobelin ten przedstawia Jana Pawła II w powitalnym geście, z rozpostartymi rękoma, na tle Niepokalanowa, Wadowic, Rzymu i kościoła Najświętszej Marii Panny – Mariackiego...

E.D. : – ...w Krakowie.

M.O. : – Tak. Ale jednocześnie są tam herby i Wadowic, i Krakowa, i godła tych wszystkich państw, jakie do tamtego czasu papież odwiedził.

E.D. : – Mówisz cały czas o galerii, a tymczasem ja chciałbym pokazać naszym czytelnikom nie tylko ją i eksponaty, które tak pieczołowicie odczyściłeś, odnowiłeś i przechowałeś, lecz przede wszystkim artystę rezydującego w Zakładach Naukowych w Orchard Lake – Mariana Owczarskiego. Żeby obronić się przed twoją skromnością, zaznaczę od razu, że chodzi tu o jednego z wybitniejszych twórców nowoczesnej polskiej rzeźby. I co najważniejsze – autora ukierunkowanego na naród. Nie tylko naród polski, bo w galerii twoich rzeźb-portretów figuruje cała plejada ludzi innych narodowości, którzy z Polską nie byli nigdy związani, aczkolwiek poprzez twoją twórczość zostali dokooptowani do historii polskiej sztuki. Myślę tu o twoich pracach kanadyjskich, o portretach-rzeźbach amerykańskich, o tych wszystkich wielkich ludziach, którym dałeś nowe życie w swoim metalu. Druga rzecz, jaką chcę podkreślić, a z której ty – mieszkając niejako na uboczu, w tym pięknym Orchard Lake – możesz nie zdawać sobie sprawy: twoje krucyfiksy są dosłownie wszędzie! Widziałem je w Paryżu, w Nowym Jorku, w Chicago i w Stevens Point. Nawet w Domu Jana Pawła II w Rzymie, dokąd jakiś turysta przywiózł, wprawdzie nieduży, ale bardzo piękny krucyfiks Mariana Owczarskiego z Orchard Lake. No właśnie, kiedy pada twoje nazwisko, zaraz po nim pojawia się nazwa: Polonijne Zakłady Naukowe w Orchard Lake. Wysuwam z tego wniosek, że w jakiś sposób, poprzez swoją sztukę, stałeś się ambasadorem ich polskiego dziedzictwa. A może wręcz polskiego dziedzictwa w ogóle. Co ty na to?

M.O. : – Wyjeżdżając z Polski do Kanady, chciałem mieć dostęp do galerii, pokazać, co robię. Tymczasem okazało się, że sztuka jest tam całkowicie zawładnięta przez Francuzów, którzy skutecznie uniemożliwiają pokazywanie „obcych” prac. Musiałem więc znaleźć coś, co mogłoby stać się moim własnym kluczem do wystawy. Odkryłem, że Kanadyjczycy nie mają galerii rzeźb swoich premierów. W związku z tym wykonałem portrety 15 premierów kanadyjskich – od MacDonalda do Trudot. Tak się cudownie złożyło, że ówczesnym ministrem wielokulturowości był Stanisław Hajdasz, który umożliwił mi wystawienie ich w Ottawie. Dzięki niemu otrzymałem zaproszenie pokazania „moich premierów” w nowoczesnych, pięknych salach Narodowych Archiwów.
W tym samym czasie zacząłem też przygotowywać serię portretów Polaków, którzy wnieśli wkład do kultury światowej. Połączyłem więc jedno z drugim. Wykonałem wtedy osiemnaście portretów – osób bardzo znanych, jak Kopernik czy Skłodowska-Curie, ale i tych znanych mniej, jak choćby Jan Łukasiewicz, profesor matematyki na Uniwersytecie Warszawskim, twórca systemu sylogistycznego, który to system pozwolił na zbudowanie współczesnego komputera. Niewielu ludzi o tym tutaj wiedziało. Pokazałem również Włodkowica, Kościuszkę, Pułaskiego, Paderewskiego, Helenę Modrzejewską – przedstawicieli zarówno nauki, jak i sztuki, godnie reprezentujących Polskę i Polaków na obczyźnie. Sportretowałem także tych, którzy zasłużyli się dla rozwoju Kanady ¬– m.in. Gzowskiego, budowniczego Peace Bridge i kolei łączącej Pacyfik z Atlantykiem. Zależało mi, aby pokazać, jak wielki wkład w dorobek światowy wnieśli Polacy. Bardzo nas to podniosło w oczach Kanadyjczyków.

E.D. : – Do dzisiaj pamiętam twoją wystawę w Fundacji Kościuszkowskiej. Bardzo udaną, co trzeba zaznaczyć, bo niestety większość innych, tam prezentowanych, była raczej niefortunna – z niemal zerową sprzedażą dzieł sztuki i nieliczną publicznością. Jedynie dwoje artystów, jak pamiętam, wywołało ogromne zainteresowanie, a nawet zaskoczenie prezentowanymi pracami: ty i kilka lat później Izabela Racławikowska z Krakowa, która z dużym sukcesem wykonywała portrety na zamówienie, a także miała to rzadkie szczęście, iż trafiła do Białego Domu, malując – także na zamówienie – portret prezydenta Geralda Forda. Portret ten znajduje się dziś w oficjalnych zbiorach Białego Domu. Była jeszcze trzecia osoba, która odniosła tam względny sukces – młody grafik Bogdan Skupiński, który wykonał ciekawą serię grafik poświęconych śmierci prezydenta Johna F. Kennedy’ego.
Wracając jednak do twojej wystawy. Pamiętam, że dr Kusielewicz, do którego mam ogromny sentyment, bo rzeczywiście kochał sztukę, chociaż jej zupełnie nie rozumiał, rozdawał przed Fundacją Kościuszkowską wycieczkom autokarowym katalogi twoich prac, by ludzie mogli je zobaczyć. Zainteresowałeś wówczas także kolekcjonerów w Nowym Jorku, a ponadto twoje prace pojawiły się w prywatnych domach. Ludzie zamawiali głównie krucyfiksy. Jedna z pracownic Fundacji, pani Kulikowska, zawiozła twój krucyfiks do Fatimy. I on tam został gdzieś zawieszony. U mnie jest twój Mojżesz, a w Fundacji pozostał twój Don Kichote.

M.O.: – Wykonując serię sławnych i wybitnych Polaków w Kanadzie, nie zapomniałem też o tych, którzy mieli duże osiągnięcia w Stanach Zjednoczonych. Jednym z nich był Tadeusz Sendzimir – jego portret uważam za bardzo udany; budził ponadto zainteresowanie, bo nikt wówczas nie robił realistycznych, ale bardzo ekspresyjnych portretów w stali nierdzewnej. Moje były pierwsze. I to robiło wrażenie. Dlatego miałem wystawy od Nowego Jorku do San Francisco – wędrowały po kolei od miasta do miasta. Ze wschodu na zachód, od północy do południa. Była to też swojego rodzaju propaganda – pokazanie Polaków od strony wniesionego przez nich bogactwa do kultury Stanów Zjednoczonych.

E.D. : – Czy jest jakiś inny artysta emigrant, który osiągnął tyle co ty, który miał tyle co ty udanych ekspozycji?

M.O. :– Nie wiem. Trudno mi powiedzieć. Niewielu miejscowych artystów stać było na to, żeby tak jak ja, z całą serią rzeźb jechać trailerem od miasta do miasta, od wystawy do wystawy. Ja miałem jednocześnie ekspozycję w Filadelfii, w Youngstown u Butlera – to jest amerykańskie muzeum, w Toledo u Edisona i w San Francisco. To dużo na jeden raz. Byłem bardzo produktywny. Ale większość tych rzeczy była związana właściwie z Polską. Chodziło o propagowanie Polaków.
Ze swej strony pomagałem robić wystawy każdemu z polskich artystów, który tu się pojawił. Jeździłem też do kraju, by tam kupować dzieła sztuki, które następnie tu przywoziłem. Nie było zresztą innej drogi – nie można ich było zamówić, wypożyczyć. Ściągałem najlepsze, najnowsze prace z dziedziny grafiki, malarstwa, żeby móc tutaj pokazać, co reprezentują polscy artyści. Mam obrazy i organizowałem wystawy przedsolidarnościowe, z okresu „Solidarności” i po niej. Galeria spełniała rolę jakby informatora tego, co się w Polsce aktualnie działo.

E.D.: – Jakie miejsce w twojej sztuce zajmują motywy religijne, kościelne?

M.O. :– Zrobiłem portrety siedemnastu papieży. Jeden z pierwszych został ofiarowany Watykanowi przez Kongres Polonii Kanadyjskiej. Zdaje się, że później znalazł się w Domu Jana Pawła II. Do Watykanu trafił również ogromny orzeł – z wystawy prezentowanej w Ottawie. Wykonałem mnóstwo kielichów ze stali nierdzewnej, do odprawiania Mszy św., i każdy z nich miał elementy polskie. No właśnie: bo cokolwiek robiłem, musiało mieć też element narodowy, nasz polski – czy to była rzecz religijna, czy polityczna, czy jakakolwiek inna.
Tak samo było z Katyniem, który wykonałem w 1972 r. jako artystyczną propozycję dla Toronto w Kanadzie. Pomnik miał stanąć przy autostradzie. Z profilu wygląda jak znak topograficzny lasu sosnowego na mapie, bo cała tragedia katyńska odbywała się w lesie. Pomnik mówi więc już o niej z daleka. Są na nim zobrazowane warstwy zabitych strzałem w tył głowy ludzi – mogiły zbiorowe; są też dwie postaci, które w jakiś sposób przypominają Chrystusa, niewinnego człowieka, związanego drutem kolczastym i z rozbitą głową. Zależało mi na tym, aby pokazać niewinnych, a jednocześnie jakże ważnych ludzi, zamordowanych przez Rosjan.

E.D.: – Z perspektywy lat, jeśli przyjdzie ci dokonać ostatecznego bilansu, czy uważasz, że emigracja była elementem rozwojowym czy też wpłynęła hamująco na twój rozwój artystyczny?

M.O. : – Nie wyjechałem z Polski dla przyjemności – w Polsce komunistycznej byłem artystą tzw. „niewygodnym”. Bo byłem niezależny, bo nigdy nie miałem żadnego państwowego zamówienia, bo robiłem dużo rzeczy dla kościołów. I tworzyłem rzeźby, które sam uważałem za właściwe. A to się wielu ludziom nie podobało. Część z nich nawet teraz niechętnie na moje prace patrzy. Jednocześnie jednak wielu z tych, którzy mnie w Polsce tępili, dzisiaj robi to samo, co ja robiłem kiedyś – po prostu mnie naśladują.
Wyjazd na Zachód nie tylko mnie nie przyhamował, ale dał mi bodziec, aby robić i pokazać możliwie jak najwięcej tego, co mam do powiedzenia. Poza tym, w Polsce byłem ograniczony pod względem materiałów – wszystko było reglamentowane: stal, elektrody i miejsca wystawiania. Pierwszą rzeźbę, którą zrobiłem ze stali nierdzewnej na wystawę „Warszawa w sztuce”, skradziono z tejże wystawy. Pierwsza kaplica, którą zrobiłem w żelazie, w poznańskim kościele akademickim, po roku straciła 70 procent najbardziej delikatnych i wrażliwych elementów. To mnie naprowadziło na szukanie materiału, który by oparł się korozji i wytrzymał czas. W Polsce starałem się o odpowiednie materiały różnymi sposobami, uciekałem się do własnych wynalazków – na przykład, nie mając elektrod do stali nierdzewnej, używałem elektrod normalnych, rdzewnych, które owijałem cienkim drutem miedzianym i tym spawałem stal nierdzewną. Efekt był taki, że najpierw spawy były czerwone, ale za parę dni robiły się zielone. To było żywe! Wprowadzało szczególny element – to co robiłem elektrodą, wyglądało, jakbym robił ołówkiem czy pędzlem, czy narzędziem. Nie szlifowałem ani nie polerowałem swoich prac. Do dziś mają one ekspresję wynikającą z technologii, z techniki, którą je tworzyłem.

E.D. : – Czy swój okres emigracyjny uważasz za pozytywny? Czy nie żałujesz swojego wyjazdu?

M.O. : – Absolutnie nie żałuję. Wręcz przeciwnie – to było okazja, impuls do tego, by zrobić coś, czego w Polsce zrobić bym nigdy nie mógł. Wykonałem ponad sto rzeźb. Mieszczą się one w muzeach, bibliotekach, różnych innych miejscach publicznych. Zrobiłem chyba 12 portretów Chopina, 20 portretów Kopernika – rozrzucone są po Kanadzie i Stanach, a co najważniejsze, świadczą o nas, Polakach, mówią o polskości, o polskiej kulturze.

E.D. : – Kiedy jest mowa o polonijnych rzeźbiarzach, ludzie sztuki, tutaj w Ameryce, wymieniają dwóch zupełnie od siebie różnych pod względem kunsztu artystów: Mariana Owczarskiego – seniora z Orchard Lake oraz rezydującego w Princeton (New Jersey) Andrzeja Pityńskiego. Mimo dzielącej was różnicy pokoleń i ogromnej różnicy w technice, ekspresji i materiale, widać w Waszej twórczości pewne podobieństwo. Zwrócono mi na to uwagę także w czasie rozmów z dziennikarzami z Polski. Mianowicie, wasze dzieła są pełne patriotyzmu, pełne polskości i zakodowanej w nich woli służby ojczyźnie.

M.O. : – Z całą pewnością, tak jest. Przez lata śledziłem twórczość Andrzeja Pityńskiego; niewątpliwie ma on ogromne osiągnięcia, zwłaszcza w zakresie rzeźb monumentalnych, jednakże moje spojrzenie na sztukę jest nieco inne.
Wspomniałeś o dziennikarzach z Polski. Nie mogę więc odmówić sobie tutaj uwagi, iż mimo tego, że zrobiłem w Stanach setki wystaw Polaków, w kraju nigdy to nie miało żadnej reminiscencji. Ci panowie z Ministerstwa Kultury, którzy niby zajmują się kulturą, nigdy się nimi nie zainteresowali. A przecież to była ogromna robota! Zresztą, ja nie szukałem poklasku. Wspominam o tym tylko na marginesie. Chciałem pokazać Polaków Amerykanom i myślę, że mi się to udało.

E.D. : – Dzisiaj, kiedy pada Twoje nazwisko w nowojorskiej czy chicagowskiej galerii, natychmiast jest ono rozpoznawane. A jest zaledwie garstka poszukiwanych i rozpoznawalnych polskich artystów w USA: Marian Owczarski, Barbara Wengorek i Stefan Mrożewski. Trzy różne aspekty i widzenia sztuki, a nie różne pokolenia, bo jesteście wszyscy w jednym wieku. Nie jesteście też ludźmi nowej fali, którzy przyjechali ze swą sztuką z nowej Polski.

M.O.: – Wielu młodych artystów, którzy docierają tu teraz z Polski, nie posiada uczuć patriotycznych, co jest bardzo bolesne i zubaża bardzo ich sztukę. A przecież i mnie byłoby dużo łatwiej robić portrety Amerykanów, znanych i cenionych, za które by mi płacono. Tymczasem, za moje rzeźby w większości nikt nie płacił, robiłem je własnym sumptem. Pewno, że robiłem też rzeźby, szkice, małe formy – od abstrakcyjnych do realistycznych – które mi dawały pieniądze. Ale to właśnie one umożliwiały mi wykonanie innych, większych rzeczy. To jest zresztą normalne. Wcale tego nie żałuję, ja się cieszę.
Większość rzeźb robiłem w stali nierdzewnej jako propozycje, licząc, że znajdzie się instytucja czy ktoś, kto zamówi podobną. Ale generalnie wybierano właśnie te propozycje – tego mojego Chopina, tego Kopernika, czy tę Marię Skłodowską-Curie, które wcale nie były robione na zamówienie, odpowiednie w skali, zaprojektowane do otoczenia, w którym miały być eksponowane. Pewno, że one były świeże, były bardzo ekspresyjne i dlatego ostatecznie znalazły swe miejsce w tak wielu różnych atrakcyjnych punktach w Stanach Zjednoczonych.
Wykonałem też bardzo wiele rzeźb religijnych oraz witraży. Niektóre z tych ostatnich uważane są już za klasyczne, z czego do niedawna jeszcze nie zdawałem sobie sprawy. Moje witraże również tchną Polską, tchną tym, co mamy z naszej wielkiej historii do zaoferowania. I to jest chyba najważniejsze.

E.D.: – Sądzę, że dzisiaj, kiedy jesteś po ciężkiej chorobie, możesz spokojnie sobie powiedzieć, że zrobiłeś swoje.

M.O. : – Nie, ja zawsze mam coś do zrobienia.



..........................................................................................

NOTA REDAKTORA:

W maju 2009 roku zamknięto (nie uprzedzając o tym Mariana Owczarskiego), kierowaną przez niego Galerię w Orchard Lake w celu „krótkotrwałej inwentaryzacji”. W końcu października Marian Owczarski dowiedział się, że nie jest już dyrektorem tejże Galerii, zaś jego obecność na campusie Zakładów Naukowych jest niepożądana. Nie zwrócono też artyście jego prywatnych zbiorów, które umieścił tam kiedyś wielkodusznie jako depozyt, by udostępnić je zwiedzającym. Sprawą obecnie zajmują się adwokaci. Dzisiaj, Galeria (podobnie, jak inne ekspozycje Zakładów) jest zamknięta i niszczeje bez opieki, bez odpowiedniej klimatyzacji i konserwacji. W polskiej prasie emigracyjnej ukazywały się pod koniec ubiegłego roku (2009) rozpaczliwe apele Mariana Owczarskiego o niszczeniu polskich zbiorów w Orchard Lake. Jak dotąd, przeszły one bez echa. Załamany tym, co się stało z jego artystycznym dorobkiem, pozbawiony z dnia na dzień – bez podania jakichkolwiek przyczyn! – dostępu do hołubionej przez niego Galerii, którą praktycznie stworzył oraz przez pół wieku z całym sercem rozwijał, systematycznie zaszczuwany i sponiewierany, na koniec brutalnie odkopnięty na dno upokorzenia, Marian Owczarski, do końca walcząc z prześladowcami, zmarł 15 kwietnia 2010 r. Zadręczone serce wielkiego Polaka, patrioty, nie wytrzymało – pękło z bólu.

Dyrekcja nowopowstałej, świeckiej Misji Polskiej, sztucznego tworu pseudopolskiego przy Zakładach Naukowych w Orchard Lake – obliczonego przez jego dyrektora, niejakiego p. Marcina Chumięckiego, jedynie na robienie łatwych pieniędzy – w okresie jednego roku swej niszczycielskiej działalności, spowodowała praktycznie zanik kulturalnej aktywności polonijnej, systematyczne usuwanie wieloletnich, zasłużonych strażników kultury polskiej tamże (m.in. księdza prałata dr. Romana Nira oraz twórcę i dyrektora Galerii, Mariana Owczarskiego), jak również wplątała dyrekcję Zakładów Naukowych w bezprecedensowe dotąd, szalenie kosztowne, procesy sądowe oraz wywołała głośne protesty w prasie polskiej i anglojęzycznej.

Wydaje się rzeczą słuszną uważać, iż kanclerz Orchard Lake Schools, ksiądz Tymothy Whalen, który jest odpowiedzialny za całość działalności tej jawnie niszczycielskiej instytucji, jaką jawi się nam tzw. „Misja Polska”, twór antypolski, marionetkowy, obliczony na „przereformowanie”, a praktycznie – zagarnięcie niebagatelnego majątku wychodźstwa polskiego, winien jest nam, Polakom, jeśli nie przeprosiny i naprawienie krzywd, to przynajmniej wyczerpujące wyjaśnienie motywów swego, jawnie wrogiego Polakom, postępowania.

Zdumiewające jest także tchórzliwe milczenie arcybiskupa Detroit, Allena H. Vignerona, który nie zareagował – jak dotąd – na listy otwarte, jakie organizacje polonijne skierowały do archidiecezji domagając się interwencji. Listy te były publikowane w prasie polskiej, polonijnej i amerykańskiej oraz na forach internetowych. Przeczytało je i poparło setki tysięcy osób w formie prywatnej korespondencji kierowanej bezpośrednio do arcybiskupa, jak też podpisując zbiorowe petycje.

Gdyby Orchard Lake miało szczęście znajdować się na terenie metropolii chicagowskiej, gdzie kardynał Francis George wykazuje troskę o etników, ich duszpasterstwa i kultywowanie ojczystej tradycji, do podobnego zajścia nigdy by nie doszło. Kardynał George bowiem, odwrotnie niż arcybiskup detroicki, zdobywa się nie tylko na wielkie słowa, ale również popiera je czynami – podążając zgodnie ze wskazówkami Kościoła, który zaleca szczególną opiekę nad emigrantami i szacunek dla ich narodowego dziedzictwa. Ale, aby tak postępować trzeba rzeczywiście wierzyć w swoje posłannictwo i nakazaną przez Stwórcę przede wszystkim duchowieństwu (!), miłość bliźniego.

Obrońcy polskości w Orchard Lake – stworzonym przez Polaków dla Polaków i przez amerykańską Polonię do dziś finansowanym (m.in. przez sowite donacje Kongresu Polonii Amerykańskiej) – mogą przegrać swą walkę o zachowanie skarbów kultury polskiej. Skarbów, jakie zostały tam przez ponad sto lat zgromadzone. Najwartościowsi ludzie zostali już zaszczuci i usunięci. Innym grozi się procesami, które nigdy nie nastąpią, albowiem zbyt wiele kompromitujących spraw ujrzałoby światło dzienne. Dziennikarze tylko na to czekają. Ale i oni kiedyś przecież umrą, o czym marzy z pewnością dużo młodszy od nich, przysłany z Polski w określonym celu, pan Chumięcki. Tym niemniej, panowie Whalen i Chumięcki – współcześni Wandale, którzy przeliczają patriotyzm na judaszowe srebrniki – powinni pamiętać, że na placu boju pozostaje zawsze bezlitosna Historia. Historia, która odnotuje skrupulatnie nazwiska ludzi, którzy stali się grabarzami polskości w Orchard Lake – tej niepowtarzalnej, polskiej kolebki na ziemi amerykańskiej, budowanej z tak ogromnym wysiłkiem przez polskie wychodźstwo.

Edward Dusza
Stevens Point, Wisconsin

Wersja do druku

Jan Orawicz - 28.06.10 19:49
Podzielam spojrzenie na tę b.przykrą sprawę, wyrażone przez Panów: Mariana i Lubomira. Dziwie się ślepocie Amerykanów,którzy nie widzą skąd wytrysnął ten jad,co zniszczył życie wielkiego polskiego artysty i nadal niszczy wspaniałe
i bogate zbiory polskiej myśli twórczej w różnych dziedzinach.To woła o pomstę do Nieba!!

Serdecznie pozdrawiam Pana wspaniałego poete Edwarda Duszę i wyżej wymienionycch Panów.

MariaN - 12.05.10 16:57
Od jakiegoś czasu trudno się połapać kto jest kto. Agentura wykonała swoje zadanie na piątkę. Nie na darmo za opozycjonistą, w latach 80-tych jechał ubek. To spowodowało spustoszenie wśród Polonii.

Lubomir - 04.05.10 20:07
To wszystko wpisuje się w antypolska politykę prowadzoną przez antypolaków, przez szpeców od 'dożynania watahy'. W Polsce ta awangarda określana już jest 'bandą czworga'. Kończy się bezkarność renegatów, żerujących na Polakach i niszczących bezczelnie wszystko co stanowi Polskę.

Wszystkich komentarzy: (3)   

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami naszych Czytelników. Gazeta Internetowa KWORUM nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

19 Sierpnia 1989 roku
Ryszard Kaczorowski został prezydentem Polski na uchodźstwie


19 Sierpnia 1991 roku
Pucz w Moskwie, nieudana próba przejęcia na powrót władzy przez komunistów.


Zobacz więcej