Adam Odrowaz-Pieniazek - 03.12.08 1:35
Czytam i czytam ten wiersz i zastanawiam sie, dlaczego tak malo jest teraz takich wierszy. Dlaczego dostajemy do reki wiersze belkotliwe, pisane na kolanie, nieprzemyslane? Polki ksiegarskie zawalone sa belkotem poetyckim, ktorego nikt nie czyta i nie rozumie. A tomikow pani Miroslawy Kruszewskiej ani widu. Dlaczego zaden wydawca w Polsce nie zainteresuje sie jej poezja? Dlaczego nikt jej poezji nie popularyzuje w Polsce?
To smutne.

Adam Odrowaz Pieniazek
profesor emeritus

Miroslawa Kruszewska - 14.11.08 22:12
Bardzo prosze, Panie Zygmuncie, nie ingerowac w moje prawa autorskie. Mam na mysli: nie dopisywac i nie dorabiac mi zakonczen.
Tym bardziej, ze nie sa one najwyzszych lotow.

Dla wyjasnienia dodam, ze nie wszyscy Polacy maja dokad wracac z emigracji. Moja ziemia jest wciaz poza granicami Polski - w diecezji lwowskiej.

Jest Pan szczesliwy w tej swojej Ustce? To dobrze.
Gdyby Pan mial mniej szczescia, Ustka bylaby teraz w Deutschlandzie.
Wrocilby Pan?
No wlasnie!
Na pewno nie!

Wyjechalam z PRL-u w 1981. Od tego czasu nigdy tego koslawego kraju nie odwiedzilam. I nie odwiedze. Wciaz czekam na MOJA Polske. I nie doczekam.

A wiec niech sie Pan nie wtraca i nie daje dobrych rad.

Groby moich bliskich wciaz wolaja o pomste do nieba. Jednak... niebieskie mlyny miela bardzo powoli.

Pozdrawiam.

mkruszewska

Zygmunt Jan Prusiński - 04.11.08 18:20
(nie moja wina, limit zabrał mi ostatnią zwrotkę, nie pamiętam jej).

Myślę, że Gospodarz KWORUM powinien dać się wypowiedzieć do 2000 punktów.

Pani Mirosławo, może dokończę ten tekst:

* * *

...tak blisko szeleściły nad głowami wszystkich zebranych.

- Dlaczego nie wracacie Polacy do Polski ? Czy ziemia tamta,
zupełnie obca jest dla was ważniejsza ? Chleb ze smalcem,
chleb z margaryną, chleb z cukrem, ale u siebie; u siebie...?

4.11.2008 - Ustka

Zygmunt Jan Prusiński - 04.11.08 9:37
Zygmunt Jan Prusiński

TWOJA MAMA, MOJA MAMA, WSZYSTKIE MAMY

Opuszczają nas a byśmy chcieli by zostały zawsze.
Moja Mama skończyła tego roku 80 lat w Czerwcu,
i wciąż ta jedna Prośba do Pana Boga: "Nie odbieraj mi Jej"!

Jesteśmy słabi w tych Prośbach - niedawno pochowałaś
Poetko swoją Mamę, pisałaś o tym Smutku do mnie. -
Jestem Ci przyjazny jak wiersz pisany o świcie z ptakami.

Onegdaj we Wiedniu na emigracji żegnałem Poetę.
Zdążył z Nowego Jorku wrócić by bliżej Ojczyzny - Polskę
pożegnać, i to co sobie na tym żywym padole zaskarbił.

Nauczyciel Wacław Kaszczuk z Puław - mój Przyjaciel,
ile rozmów o Literaturze składaliśmy przy stole -
nie było łatwo poukładać słowa, wiersz za wierszem.

Nad Jego grobem czytałem "Elegię na cześć kolegi,
który odszedł" - chyba płakały w pobliżu liście drzew
tak blisko szeleściły nad głowami wszystkich

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami naszych Czytelników. Gazeta Internetowa KWORUM nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.